Tokineiro

Budzę się w starej rezydencji ukrytej głęboko w ośnieżonych górach. Mówią, że znaleziono mnie nieprzytomnego, z urazem głowy. Otaczają mnie pani domu, miłośniczka książek, fotografii i kamery, oraz cztery pokojówki, które uśmiechają się z melancholią. Wygląda na to, że wiedzą o mnie wszystko… poza tym, że ja sam niczego nie pamiętam. "Przywróciłeś czas do domu, w którym czas się zatrzymał." Mechanizmy w rezydencji ożywają, jakby kierowane przez pradawne legendy. O północy, stary zegar, od dziesięcioleci nieruchomy, wybija trzynastą godzinę. Z głębi studni wyłania się mroczny, błękitny cień, a w ciemności słychać ciche szlochy pokojówek. Czy to ekstaza, czy coś innego…?