Donguri no Ie

Keiko Takazis, jedyna córka rodziny Takazis, urodziła się z poważnymi niepełnosprawnościami – głuchoniemą i z niepełnosprawnością intelektualną. Jej rodzice próbowali pogodzić się z jej ograniczeniami, jednak ich cierpienie nie ustawało. Wszystko zmieniło się, gdy Keiko trafiła do szkoły dla głuchoniemych. Nie tylko Keiko, ale i jej rodzice, dzięki przyjaźni i współpracy z nauczycielami i rówieśnikami, dojrzeli. Założyli grupę "Donguri" (żołądź), by stworzyć warsztat społeczny, w którym osoby niepełnosprawne mogłyby osiągnąć niezależność. To wzruszająca opowieść o akceptacji, rozwoju i sile wspólnoty.