PapA

Minimalistyczna, eksperymentalna animacja skupiająca się na fundamentalnej relacji między światłem a cieniem. Praca, powstała jako projekt dyplomowy na Uniwersytecie Sztuk w Tokio, bada percepcję rzeczywistości poprzez prostą, ale głęboką obserwację: tam, gdzie jest światło, musi być cień, a cień dowodzi istnienia obiektu. Zanik cienia sugeruje zniknięcie obiektu. Animacja, pozbawiona dialogów, prowokuje do refleksji nad naturą istnienia i postrzegania, dotykając tematów rodziny i rehabilitacji w subtelny, wizualny sposób.