100 Banme no Saru

Inspirowana książką Kena Keyesa Jr. z 1981 roku, a pośrednio eksperymentem z 1952 roku na japońskiej wyspie Kojima, ta historia bada fenomen uczenia się i jego rozprzestrzeniania się w społecznościach. Gdy jedna małpa nauczy się myć jedzenie, potrafi przekazać tę umiejętność innym. Kluczowy punkt następuje, gdy wystarczająca liczba osobników (Keyes sugeruje 100) opanuje nową umiejętność – wówczas reszta populacji, a nawet zupełnie odrębna grupa małp na innej wyspie, nagle zaczyna wykazywać tę samą wiedzę. Keyes wykorzystuje tę anegdotę jako metaforę dla ruchu antynuklearnego, argumentując, że zmiany nadejdą, jeśli wystarczająca liczba ludzi połączy siły. To opowieść o wpływie, społecznej transmisji wiedzy i sile zbiorowego działania.